„Obydwa serca zrozumiały się jak najlepiej wiedziały, że wszystko pomiędzy nimi jest na zawsze skończone.
Stara panna weszła do domu i zamknęła za sobą drzwi na dwa spusty.
Skrzypnięcie zamka przeraziło Pitou niczym dalszy ciąg burzy. Szybkość, z jaką uciekał, podwoiła się.
Cały ten incydent skończył się więc w sposób zgolą przez pannę Angelikę nieprzewidziany, przy czym należy stwierdzić, że Pitou również z całą pewnością nie przewidywał takiego jej zakończenia.
WIEŚNIAKFILOZOF
Pitou wyrywał, jak gdyby goniła go cała sfora diabłów i wkrótce znalazf się poza obrębem miasta. Skręcając na rogu cmentarza o mało nie wpadł na koński zad.
— Wielki Boże! — rozległ się czyjś słodki i dobrze znany mu głosik. — Dokąd pan lak pędzi Niewiele brakowało, a mój koń byłby mnie poniósł, tak go pan przestraszył.
— O, panno Katarzyno! — zawołał Pitou, odpowiadając raczej swoim myślom, niż skierowanym do niego słowom młodej panny. — Co za nieszczęście!... Mój Boże! Co za nieszczęście!
— Na miły Bóg, przeraża mnie pan! — rzekła panna zatrzymując konia na środku drogi. — Niechże pan powie, co się stało
— To się stało — odpowiedział Pitou takim tonem, jak gdyby powierzał jej tajemnicę wyrządzonej mu krzywdy — że nie będę już mógł zostać księdzem!“(12)