„Deeming potrząsnął głową. Włożył paczuszkę z powrotem za stojak żetonów.
— Ja już swoje dostałem. — Wyszedł z łodzi
Rockhard wszedł do środka i przez ramię spojrzał na Deeminga.
— Niech pan sobie trochę weźmie. Nawet dużo.
— Nie będą mi potrzebne.
— Zabawny z pana facet, Deeming.
— Może,
— Zobaczymy się jeszcze
— Nie.
Kiedy Rockhard nie Znalazł odpowiedzi na tę ostatnią, pojedynczą sylabę, Deeming odezwał się
— Zamknę twoją kopułkę. — Pod osłoną ręki sięgającej do kopułki wydobył igielnik i ukrył go w rękawie; wylot wyglądał mu spomiędzy palców zaciśniętej dłoni. Mały palec leżał wygodnie na spuście. Oparł się na pięści spoczywającej na osłonie tuż za uchem Rockharda.
— Żegnaj, Rockhard — powiedział. Rockhard nie odrzekł nic.
Deeming stał przez dłuższy czas, spoglądając w tępym zdumieniu , na igielnik. Czemu nie wystrzeliłem Potem, kiedy już statek Rockharda mignął i zniknął, opuścił ramiona i powlókł się przez gorący piasek do własnej łodzi.
Boże, jak on był zmęczony.
— Dlaczego nie strzelałeś
Deeming stanął jak wryty, nie kończąc nawet kroku — z jedną stopą wysuniętą do przodu, drugą do tyłu. Powoli uniósł głowę i spojrzał w oczy złocistemu gigantowi, który z uśmiechem na ustach stał oparty o jego łódź.“(13)