„Cassie nasłuchiwała, lecz dźwięki Fiir Elise nie wracały na razie. Chwyciła więc gitarę hawajską, którą trzymała na łóżku, i nastroiwszy ją poczęła grać, biorąc wprawnie akordy i zwinnie przebierając palcami. Okrążyła kilkakrotnie apaszkę rozwieszoną na krzesłach, zagrała dwie czy trzy melodyjki i powróciła do okna.
Spostrzegła Locha uczepionego jak małpa na gałęzi wielkiej wiśni. Zawieszony na rękach trwał tak nieruchomo niby nurek. Nie wykonywał żadnej ze swoich zwykłych sztuk. Podobnie nieruchomo leżał w łóżku po zażyciu chininy. ,
Nie figle były mu bowiem w głowie, lecz zupełnie co innego. Zdawał się całkowicie pochłonięty tym, co działo się naprzeciwko. Widział wszystko. Cassie otworzyła usta, by krzyknąć na niego, lecz żaden dźwięk nie wyszedł z jej krtani.
Tylko jeden raz zareagowała dzisiaj na jego wołanie, a teraz, kiedy wpatrywała się w jego plecy i rozkrzyżowane ramiona, obleczone w białą piżamkę, wydawał jej się obcy i daleki jak gwiazda poranna na bladym niebie. Pomyślała, że. nie ma sposobu na to, by uchronić chłopca przed utratą niewinności, skoro tak intensywnie podgląda. To, co widział, musiało go wprawić w stan euforii, albowiem wywrócił kozła i zawisłszy na kolanach głową w dół, z włosami sterczącymi na wszystkie strony (czapeczka opadła na ziemię), zaglądał w okna dawnego studia.“(7)