„— A potem... — Popatrzyła nań spokojnie. — A dlaczego właściwie to pana interesuje Czy tak powinno być
— Raczej powinno — odrzekł po krótkim wahaniu. —Już pani powiedziałem, że on czegoś od pani chciał, nie wiem tylko czego.
— A ja wiem.
— Czego
— Pójść ze mną na dansing.
— Na dansing. Wczoraj Chyba że na bardzo krótko. Bo przecie miał zarezerwowany sleeping.
— Może i miał.
— A czy wyjechał
Wydatne murzyńskie wargi wydęły się jeszcze bardziej i drgnęły, wciąż powstrzymując uśmieszek. Nagle pomyślał (prawie że był tego pewien), że to drgnięcie warg było zwyczajnym kobiecym chwytem, właściwym jej sposobem niepokojenia mężczyzn. Ejże, pomyślał zaraz potem. A jak z Nadhorodeckim nie zauważyłem, by wczoraj stosowała wobec niego ten chwyt.
Rezolutnie odchyliła głowę do tyłu i po męsku dopiła swój kieliszek.
— Odpowiem panu drogą okrężną — rzekła innym już tonem, właśnie z nagłą rezolutnością i po męsku. — Przepadam za ładnymi rzeczami.
Nie od razu uchwycił, o co jej szło.
— W ogóle
— Dziś całe dwie godziny spędziłam u Kleisingera na Świętokrzyskiej. Gdybym mogła, mieszkałabym w antykwariacie.
— To w istocie bardzo... bardzo, cha! okrężna droga... Wciąż nie pojmuję, do czego pani zdąża.“(5)