I znów powtórzyła się

„I znów powtórzyła się znana historia maszyny niemieckie z żelaznym uporem wracały na utracone przejściowo stanowiska, odrzucając wstecz przerzedzone linie naszej piechoty lub też mijając ją po prostu. W ostatecznym wyniku spełzła na niczym i ta próba przebicia się całością pozostałych sił poprzez tanki niemieckie. Gdzieś musiał być kres ludzkiej wytrzymałości. Stało się jasne, że kres ten został już przekroczony. Garść wojska dobijająca się do Lwowa miała za sobą zbyt wiele wysiłków, marszów i ciągłych walk, cierpień i krwi przelanej, nie przespanych nocy i głodnych dni. Nie popełniając dużej omyłki można przyjąć, że w ciągu ostatniej doby bojów nasze krwawe straty, poniesione pod Brzuchowicami i Hołoskiem Wielkim, wyniosły około 800 rannych i zabitych. Tak przynajmniej szacowano je w moim sztabie.
Około godziny czwartej po południu nasza osłona od zachodu została zepchnięta na skraj Brzuchowic Wschodnich. Teraz każdy silniejszy nacisk ze strony Niemców mógł w krótkim czasie doprowadzić ich do stanowisk naszej artylerii, odległych o 2 kilometry. Widocznie jednak czuli oni jeszcze respekt przed nami i obawiali się niespodzianek, jakie mogły kryć w sobie lasy. Zamiast uderzyć w sposób zdecydowany na dwa słabe batalioniki polskie, Niemcy zastosowali od tej strony ostrożną taktykę przenikania silnymi patrolami i rozpoznaniami w głąb lasu. Jedno z takich rozpoznań przedostało się od tyłu aż pod nasze linie czołowe pod Hołoskiem Wielkim. Powyżej zrębu, gdzie rozegrała się niedawno walka z czołgami, słychać było na zboczu głośne komendy niemieckie „Halt!" i ..Nieder!" Wypatrzywszy wśród zarośli oddział nieprzyjacielski, przepędziliśmy go ogniem karabinów maszynowych.“(1)